σκεψεις

Ξημερωνει σε λιγο αλλα δεν μπορω να κοιμηθω. Ξαπλωνω στο κρεβατι και μολις κλεινω τα ματια μου χιλιαδες σκεψεις περνουν απ το μυαλο μου.Προσπαθω να συγκρατησω μία αλλα δεν τα καταφερνω.Συγκεντρωνομαι περισσοτερο αλλα νιωθω πως πανω που τα καταφερνω ξαφνικα η σκεψη ξεγλυστρα και ερχεται στη θεση της η επομενη και η επομενη και η επομενη..Ολη αυτη η διαδικασια με πνιγει νιωθω να βυθιζομαι τρομακτικα σ αυτη, πρεπει να κανω κατι να ξεφυγω!
Ανοιγω τα ματια . Η ησυχια του σπιτοιυ που κοιμαται με ηρεμει. Δεν τολμω να κλεισω τα ματια φοβαμαι τη δυνη..
Βαζω να ακουσω τη σονατα του σεληνοφωτος και αφηνομαι.. Αφηνομαι να ταξιδεψω στις εικονες τους ηχους,αφηνομαι να θυμηθω αυτα που αποφευγω και με προσοχη θαβω βαθεια.
Παιδικες μνημες, αρωμα απο καποιον ερωτα ..Οσο και αν πιστεψα οτι τα ειχα ξεχασει ειναι ωρες που η ορμη τους με πνιγει , με ξυπνα και με αναγκαζει να κοντοσταθω και να θυμηθω, να γελασω με τα παλια παθηματα, να πονεσω ξανα με αυτα που ειχα ξεχασει..
Το ποιημα τελειωσε. Ησυχια απλωθηκε ξανα. Ισως δοκιμασω να κοιμηθω, ισως παλι απλως ταξιδεψω στις εικονες την αισθηση και το αρωμα του παρελθοντος. Καληνυχτα

Χαιρετισμους

BERLIN

Η πρωτη αισθηση μολις πατησα το ποδι μου στο βερολινο ηταν η εντονη μυρωδια της πετρας υγρη απο το νερο και τη μπυρα.Το πρασινο και τα graffiti κυριαρχουν ενω το αερακι το σουρουπο σε κανει να ανατριχιαζεις.
Χρωματα παντου.Καμια εθνικοτητα. Η πολη του κοσμου.
Μυρωδιες ανατολης και δυσης μπερδεμενες.
Μαλλια καλυμμενα απο τη μπουργκα ,ξυρισμενα και βαμμενα σε punk στυλ αλλα και 'κανονικα'.
Αλλα τι ειναι το κανονικο ?Κανονικα ειναι τα παντα και τιποτα.Κανονικος ειναι ο πλουραλισμος για το βερολινο.
Ποια ειναι ομως η ταυτοτητα της πολης?Μηπως ολα αυτα τα διαφορετικα στοιχεια την εχουν κανει να εξασθενησει και να εξαφανιστει?
Οχι. Η δυνη ολων αυτων σε συνδυασμο με τις εμπειριες του παρελθοντος ,τον πονο, την αλαζονια αλλα και τις εμπειριες του μελλοντος που κανεις δεν τις ξερει ακομα : αυτο ειναι το Βερολινο.

Χαιρετισμους