got the blues..

Έχω αρκετό καιρό να γράψω, σήμερα όμως ένιωσα επιτακτική την αναγκη..
Ο κόμπος στο λαιμό, το καθημερινό άγχος, οι μνήμες που δε μ' αφήνουν, οι μνήμες που δεν θέλω να αφήσω.. Φίλοι που έχασα, φίλους που ξέχασα..
Αφηρημένη όπως ειμαί φοβάμαι ότι θα ξεχάσω.Έτσι η συνέχεια είναι για να κρατήσω τις μνήμες ζωντανές.

Θύμασαι άραγε τις στιγμές? Νιώθω τύψεις ..Γιατί ενώ σε σκεφτόμουν δεν σου τηλεφώνησα. Ξέρω πόσο θα χαιρόσουν..Ξέρω πόσο μόνη ένιωθες. Ίσως να λέγαμε αντίο ίσως παλι όχι. Δύο μέρες μετά έφυγες. ΄΄Έφυγες΄΄ εύκολη λέξη μα αυτή προτιμώ.. Λυτρώθηκες άραγε? Δεν τα πιστεύω αυτά,το έλπιζω όμως.
Σε νιώθω δίπλα μου μα δεν μπορώ να σε αγκαλιάσω, αααχ πόσο το θέλω..Σ αγαπάω πολύ άραγε στο είπα ποτέ? Αν όχι συγχώρεσε με ,μετανιώνω.
Με θυμασαι γιαγιά μικρή να κρύβομαι για να μην φύγω από το σπίτι σου? Να μου λες όσα παραμύθια ήθελα χωρίς παράπονο και εγώ με κλειστά τα μάτια να σε ξεγελώ πως κοιμήθηκα μόλις σε έβλεπα ότι κουραζόσουν? Που φτιαξαμε την μπασκέτα, που έμαθα ποδηλατο? Που κάθε φορά που με έβλεπες να σκαρφαλώνω στη μάντρα πάγωνε το αίμα σου. Μ άφηνες ομως παιδί είναι, έλεγες, αφήστε το να παίξει. Θυμάσαι? Τις πατάτες με τυρί?Τις ιστορίες με τον πόλεμο ? Θεέ δυο πολέμους έζησες και έκανες τις δυσκολίες να φαίνονται παιχνιδάκι. Ποτε δε σε ρώτησα τι αντίκτυπο ειχαν σε σένα.. Τον κλεφτό καφέ με γάλα και φρυγανιά τον θυμάσαι γιαγιά? Ακόμα λατρεύω τον καφέ.

Την επόμενη απ όταν έφυγες ήμουν σπίτι σου. Στην αυλή ένα γατάκι αργοπέθαινε. Δεν αντεχα να το βλέπω γιαγιά να ζητά βοήθεια και να μην μπορώ να κάνο τίποτα. Να βλέπω τον τρόμο στα μάτια του. Στενοχωριέμαι που έτσι εφυγες , πάντα φοβόσουν τον θάνατο.. Το έβαλα σε μια ζεστή κουβέρτα του έδωσα γάλα ελπίζοντας. Το πρωί είχε γινει καλά και έφυγε! αχχ μακάρι να πέρναγε και ο δικός σου πόνος με ένα ποτήρι γάλα...

Νιώθω τα μάτια μου να πιέζονται από τα δάκρυα, δεν μπορώ να κλάψω όμως.. Γιατί δεν μπορω να κλάψω για σένα??

Το πιο πιθανό είναι αυτή την ανάρτηση να μην την διαβάσει κανένας.Δεν είναι αυτός ο λόγος που την έγραψα. Ζητώ συγνώμη σε τυχών αναγνώστες ομως αν σας 'έριξα' ή αν σπαταλησα το χρόνο σας δεν είχα τέτοια πρόθεση.

Τέλος καποιοι στίχοι που μου αρεσουν πολύ σχετικοί ή όχι:


Φεύγει η ζωή τελειώνει σαν σεντόνι φανερώνει
ό,τι αγαπούσα και το άφησα ό,τι μισούσα και το κράτησα
φεύγει η ζωή τελειώνει σαν σεντόνι ξεδιπλώνει
τον εαυτό μου που τον ξέχασα το μέσα κόσμο μου που έχασα
με τέτοια που 'χω ψυχολογία, πώς θα βγω στη συναυλία;

Πρέπει να αδειάσεις το κεφάλι σου απ' τις σκέψεις
μήπως μπορέσεις τελικά να το αντέξεις
αυτά μου είπαν κάποιοι φίλοι χτες το βράδυ
μα εγώ το μόνο που ζητούσα ήταν το χάδι
και μια τους νότα στο σκοτάδι




Ο ουρανός ανάβει τα φώτα
τίποτα πια δεν θα 'ναι όπως πρώτα
Ξημέρωσε πάλι

Ξυπνάω στο φως τα μάτια ανοίγω για λίγο νεκρός χαμένος για λίγο
Ξημέρωσε πάλι

Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου το δωμάτιο άδειο κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο
Το λυγμό σου να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε

Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει
και τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει
Θα 'μαι κοντά σου

Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου
εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου
Με τα φτερά σου

Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου...



speeches won't be made today, clocks will carry on
flowers wont be left in parks, work will still be done
people wont be dressed in clack, babies will be born
no flags will fly, the sun will rise,
but we know that you are gone


you who love to love and believed we can never give enough

it wakes me every single night, thinking through the day
did you stop at any time have doubts at any stage
were you calm or were you numb or happy just to get it done
i've lived my life without regret until today

you who love to love and believed we can never give enough

I didnt get to say goodbye the day before the day
was trying to get to work on time, thats why i turned away
and missed the most important thing you've ever tried to say
i've lived my life without regret until today

you who love to love and believed we can never give enough
and you who hoped that underneath we all felt the same
that was until the day before the day

Χαιρετισμούς

WALL

Be what you want to be.
The only wall is the empty spaces.

μαμα

για σενα που δεν σου ειπα ποτε οτι σ αγαπω. ισως ποτε σου να μην το ακουσεις.. μπορει ομως να σου τραγουδισω καμια φορα τουτο το τραγουδι..
σ αγαπω μαμα

Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω, τα βάζω στη σακούλα και στα φέρνω...
Ρωτάς για την καριέρα μου τη νύχτα και τη μέρα μου και γω να σου μιλάω καταφέρνω.
Και σκέφτομαι που πίνω κόκα-κόλα... Για να'ναι πάντα ίδια αλλάζουν όλα.
Κι ανοίγω το ψυγείο σου το ela και το αντίο σου ζητούσε στη ζωή μου πάνω απ'όλα.
Μαμά, πεινάω, μαμά...
Φοβάμαι, μαμά...
Γερνάω, μαμά...
Και τρέμω να'μαι αυτό, που χρόνια ανησυχείς... Ωραία, νέα κι ατυχής...
Τα χρόνια που μεγάλωνες για μένα, να ξέρεις πως σου τα'χω φυλαγμένα.
Και τέλειωσα με άριστα, αλλά δεν έχω ευχάριστα, μαμά. Όλα στον κόσμο είναι γραμμένα...
Σαράντα καλοκαίρια και χειμώνες, τις άγριες σου φέρνουν ανεμόνες.
Και κοίτα ένα μυστήριο του κόσμου, το κριτήριο πως μοιάζουμε, μου λέει, σα δυο σταγόνες...
Μαμά, πεινάω, μαμά...
Φοβάμαι, μαμά...
Γερνάω, μαμά...
Και τρέμω να'μαι αυτό, που χρόνια ανησυχείς... Ωραία, νέα κι ατυχής...

Πως έμαθε να κλαίει

Κάποτε η σκιά μου
δεν ήξερε ούτε να γελάει
ούτε να πονά.
Μ’ ακολουθούσε μόνο
αφόρητα πιστή.
Διψούσα κι έπινε νερό.
Νύσταζα και κοιμόταν.
Δεν σ’ αγαπούσε
αλλά σ’ αγκάλιαζε παράφορα.
Στον τοίχο της κρεβατοκάμαρας
οι δυο μαζί
με τη δική σου τη σκιά
πώς μπερδευόσαστε
σ’ ένα θεόρατο κουβάρι σκοτεινό
που άλλαζε σχήματα διαρκώς
ώσπου ησύχαζε.
Ξάφνου κοβότανε στα δύο
και ξανά...
ωσότου κάποτε στον τοίχο
έμεινε μόνη η δική μου η σκιά
μόνη για πάντα.
Και τότε ήτανε
που έμαθε πώς να κλαίει.

Κοντσέρτο στη Δρέσδη

Κοντσέρτο στη Δρέσδη
Με πληγώνουνε οι νότες
Vτσι καθώς γλιστράν στο φως του φεγγαριού
και μεγαλώνει, πλαταίνει η σκιά μου
για να χωρέσει όλη την απελπισία
των πολύτιμων στιγμών
που γλίστρησαν κι αυτές σαν άμμος
μεσ’ από τις χούφτες μου.

Πασχίζουνε να με παρηγορήσουνε οι νότες
καθώς αλλάζουνε σιγά σιγά
σε μνήμες τις στιγμές.
Μια γλυκειά θαλπωρή
μια οδυνηρή, καθυστερημένη τρυφερότητα
ωσότου ξαφνικά ξεφεύγουν, δυναμώνουνε
-ένα κρεσέντο αμείλικτο-
μήπως καλύψουνε
τον ασύλληπτο θόρυβο της σιωπής μου.

Τρεμοπαίζουν οι νότες.
Σ’ αγαπώ, έτσι αόριστα σ’ αγαπάω
για το τρέμουλο των κουρασμένων χεριών σου
για το γαλάζιο και το ροζ
που ξεχείλισαν ξαφνικά στη ζωή μου
Σ ΑΓΑΠΩ ΓΙΑΤΙ ΑΙΦΝΙΔΙΑ ΚΙ ΑΘΟΡΥΒΑ ΘΑ ΦΥΓΕΙΙΣ
ΠΡΟΤΟΥ ΠΡΟΛΑΒΩ ΚΑΝ
ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΝΑ Σ ΑΓΑΠΗΣΩ.

Κατρακυλούν οι νότες
από τη Σαξωνία στο Σαρωνικό. Κρυώνω.
Κατρακυλούν και ξεσηκώνουνε τα κύματα
που ησύχασαν μετά για να ξεβράσουν
ένα άγνωστο, μελανιασμένο κουφάρι.
Θυμώνω με τη ζοφερή Tπιπολαιότητα του σύννεφου
που δεν μπορεί ένα σχήμα
ένα χρώμα να κρατήσει.

Σωπάσανε οι νότες. Άκου:
Απόψε πριν κοιμηθώ
στον καθρέφτη μου αντίκρυσα
ένα πένθος αλλόκοτο.
Ένα πένθος που αφορούσε
μια κυρτή, ρυτιδιασμένη ξένη
την ίδια που φοβόμουνα από παιδί.

Γιατί από μικρή θυμόμουνα το μέλλον μου.
Από τότε που συνάντησα το θάνατό μου.

ΜΗΝΥΜΑ

Σωπα.
Και να θυμασαι
με ποση δοκιμασια αποχτησες
την αρετη ν' αγαπας.

αισιοδοξα μηνυματα..

Μετα την καταιγιδα, ξεπροβαλε ο ηλιος πανω απο τα μαυρα συννεφα.
Τα συννεφα συνεχιζουν να ειναι μαυρα.
Μονο που το μαυρο μερικες φορες λαμπει πιο πολυ
και απο το πιο καθαρο φως.

Χαιρετισμους

σκεψεις

Ξημερωνει σε λιγο αλλα δεν μπορω να κοιμηθω. Ξαπλωνω στο κρεβατι και μολις κλεινω τα ματια μου χιλιαδες σκεψεις περνουν απ το μυαλο μου.Προσπαθω να συγκρατησω μία αλλα δεν τα καταφερνω.Συγκεντρωνομαι περισσοτερο αλλα νιωθω πως πανω που τα καταφερνω ξαφνικα η σκεψη ξεγλυστρα και ερχεται στη θεση της η επομενη και η επομενη και η επομενη..Ολη αυτη η διαδικασια με πνιγει νιωθω να βυθιζομαι τρομακτικα σ αυτη, πρεπει να κανω κατι να ξεφυγω!
Ανοιγω τα ματια . Η ησυχια του σπιτοιυ που κοιμαται με ηρεμει. Δεν τολμω να κλεισω τα ματια φοβαμαι τη δυνη..
Βαζω να ακουσω τη σονατα του σεληνοφωτος και αφηνομαι.. Αφηνομαι να ταξιδεψω στις εικονες τους ηχους,αφηνομαι να θυμηθω αυτα που αποφευγω και με προσοχη θαβω βαθεια.
Παιδικες μνημες, αρωμα απο καποιον ερωτα ..Οσο και αν πιστεψα οτι τα ειχα ξεχασει ειναι ωρες που η ορμη τους με πνιγει , με ξυπνα και με αναγκαζει να κοντοσταθω και να θυμηθω, να γελασω με τα παλια παθηματα, να πονεσω ξανα με αυτα που ειχα ξεχασει..
Το ποιημα τελειωσε. Ησυχια απλωθηκε ξανα. Ισως δοκιμασω να κοιμηθω, ισως παλι απλως ταξιδεψω στις εικονες την αισθηση και το αρωμα του παρελθοντος. Καληνυχτα

Χαιρετισμους

BERLIN

Η πρωτη αισθηση μολις πατησα το ποδι μου στο βερολινο ηταν η εντονη μυρωδια της πετρας υγρη απο το νερο και τη μπυρα.Το πρασινο και τα graffiti κυριαρχουν ενω το αερακι το σουρουπο σε κανει να ανατριχιαζεις.
Χρωματα παντου.Καμια εθνικοτητα. Η πολη του κοσμου.
Μυρωδιες ανατολης και δυσης μπερδεμενες.
Μαλλια καλυμμενα απο τη μπουργκα ,ξυρισμενα και βαμμενα σε punk στυλ αλλα και 'κανονικα'.
Αλλα τι ειναι το κανονικο ?Κανονικα ειναι τα παντα και τιποτα.Κανονικος ειναι ο πλουραλισμος για το βερολινο.
Ποια ειναι ομως η ταυτοτητα της πολης?Μηπως ολα αυτα τα διαφορετικα στοιχεια την εχουν κανει να εξασθενησει και να εξαφανιστει?
Οχι. Η δυνη ολων αυτων σε συνδυασμο με τις εμπειριες του παρελθοντος ,τον πονο, την αλαζονια αλλα και τις εμπειριες του μελλοντος που κανεις δεν τις ξερει ακομα : αυτο ειναι το Βερολινο.

Χαιρετισμους