got the blues..

Έχω αρκετό καιρό να γράψω, σήμερα όμως ένιωσα επιτακτική την αναγκη..
Ο κόμπος στο λαιμό, το καθημερινό άγχος, οι μνήμες που δε μ' αφήνουν, οι μνήμες που δεν θέλω να αφήσω.. Φίλοι που έχασα, φίλους που ξέχασα..
Αφηρημένη όπως ειμαί φοβάμαι ότι θα ξεχάσω.Έτσι η συνέχεια είναι για να κρατήσω τις μνήμες ζωντανές.

Θύμασαι άραγε τις στιγμές? Νιώθω τύψεις ..Γιατί ενώ σε σκεφτόμουν δεν σου τηλεφώνησα. Ξέρω πόσο θα χαιρόσουν..Ξέρω πόσο μόνη ένιωθες. Ίσως να λέγαμε αντίο ίσως παλι όχι. Δύο μέρες μετά έφυγες. ΄΄Έφυγες΄΄ εύκολη λέξη μα αυτή προτιμώ.. Λυτρώθηκες άραγε? Δεν τα πιστεύω αυτά,το έλπιζω όμως.
Σε νιώθω δίπλα μου μα δεν μπορώ να σε αγκαλιάσω, αααχ πόσο το θέλω..Σ αγαπάω πολύ άραγε στο είπα ποτέ? Αν όχι συγχώρεσε με ,μετανιώνω.
Με θυμασαι γιαγιά μικρή να κρύβομαι για να μην φύγω από το σπίτι σου? Να μου λες όσα παραμύθια ήθελα χωρίς παράπονο και εγώ με κλειστά τα μάτια να σε ξεγελώ πως κοιμήθηκα μόλις σε έβλεπα ότι κουραζόσουν? Που φτιαξαμε την μπασκέτα, που έμαθα ποδηλατο? Που κάθε φορά που με έβλεπες να σκαρφαλώνω στη μάντρα πάγωνε το αίμα σου. Μ άφηνες ομως παιδί είναι, έλεγες, αφήστε το να παίξει. Θυμάσαι? Τις πατάτες με τυρί?Τις ιστορίες με τον πόλεμο ? Θεέ δυο πολέμους έζησες και έκανες τις δυσκολίες να φαίνονται παιχνιδάκι. Ποτε δε σε ρώτησα τι αντίκτυπο ειχαν σε σένα.. Τον κλεφτό καφέ με γάλα και φρυγανιά τον θυμάσαι γιαγιά? Ακόμα λατρεύω τον καφέ.

Την επόμενη απ όταν έφυγες ήμουν σπίτι σου. Στην αυλή ένα γατάκι αργοπέθαινε. Δεν αντεχα να το βλέπω γιαγιά να ζητά βοήθεια και να μην μπορώ να κάνο τίποτα. Να βλέπω τον τρόμο στα μάτια του. Στενοχωριέμαι που έτσι εφυγες , πάντα φοβόσουν τον θάνατο.. Το έβαλα σε μια ζεστή κουβέρτα του έδωσα γάλα ελπίζοντας. Το πρωί είχε γινει καλά και έφυγε! αχχ μακάρι να πέρναγε και ο δικός σου πόνος με ένα ποτήρι γάλα...

Νιώθω τα μάτια μου να πιέζονται από τα δάκρυα, δεν μπορώ να κλάψω όμως.. Γιατί δεν μπορω να κλάψω για σένα??

Το πιο πιθανό είναι αυτή την ανάρτηση να μην την διαβάσει κανένας.Δεν είναι αυτός ο λόγος που την έγραψα. Ζητώ συγνώμη σε τυχών αναγνώστες ομως αν σας 'έριξα' ή αν σπαταλησα το χρόνο σας δεν είχα τέτοια πρόθεση.

Τέλος καποιοι στίχοι που μου αρεσουν πολύ σχετικοί ή όχι:


Φεύγει η ζωή τελειώνει σαν σεντόνι φανερώνει
ό,τι αγαπούσα και το άφησα ό,τι μισούσα και το κράτησα
φεύγει η ζωή τελειώνει σαν σεντόνι ξεδιπλώνει
τον εαυτό μου που τον ξέχασα το μέσα κόσμο μου που έχασα
με τέτοια που 'χω ψυχολογία, πώς θα βγω στη συναυλία;

Πρέπει να αδειάσεις το κεφάλι σου απ' τις σκέψεις
μήπως μπορέσεις τελικά να το αντέξεις
αυτά μου είπαν κάποιοι φίλοι χτες το βράδυ
μα εγώ το μόνο που ζητούσα ήταν το χάδι
και μια τους νότα στο σκοτάδι




Ο ουρανός ανάβει τα φώτα
τίποτα πια δεν θα 'ναι όπως πρώτα
Ξημέρωσε πάλι

Ξυπνάω στο φως τα μάτια ανοίγω για λίγο νεκρός χαμένος για λίγο
Ξημέρωσε πάλι

Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου το δωμάτιο άδειο κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο
Το λυγμό σου να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε

Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει
και τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει
Θα 'μαι κοντά σου

Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου
εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου
Με τα φτερά σου

Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου...



speeches won't be made today, clocks will carry on
flowers wont be left in parks, work will still be done
people wont be dressed in clack, babies will be born
no flags will fly, the sun will rise,
but we know that you are gone


you who love to love and believed we can never give enough

it wakes me every single night, thinking through the day
did you stop at any time have doubts at any stage
were you calm or were you numb or happy just to get it done
i've lived my life without regret until today

you who love to love and believed we can never give enough

I didnt get to say goodbye the day before the day
was trying to get to work on time, thats why i turned away
and missed the most important thing you've ever tried to say
i've lived my life without regret until today

you who love to love and believed we can never give enough
and you who hoped that underneath we all felt the same
that was until the day before the day

Χαιρετισμούς